خۆڕاگری: در حالی که منطقه خاورمیانه در میان شعلهور شدن درگیریهای نظامی میان جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل میجوشد، خطری بزرگ و خاموش متوجه یکی از بیدفاعترین اقشار جامعه، یعنی «زندانیان سیاسی کرد» شده است. تاریخ نشان داده است که در زمان بحرانهای خارجی، قدرتهای توتالیتار (تمامیتخواه) فشارهای داخلی بر مخالفان و زندانیان را چندین برابر میکنند.
طبق پیگیریهای اتاق خبر وبسایت انجمن زندانیان سیاسی شرق کوردستان «خۆڕاگری»، در شهر بوکان گام بسیار خطرناکی برداشته شده است. انتقال زندانیان از زندان عادی شهر به مکانهای نامعلوم یا آن دسته از پایگاههای نظامی که احتمال حملات هوایی بر آنها وجود دارد، یک جنایت جنگی و ضد بشری است.
این اقدام با هدف محافظت از تجهیزات نظامی یا درگیر کردن طرف مهاجم در کشتار غیرنظامیان انجام میشود؛ این نه تنها نقض حقوق بشر، بلکه توهین به کرامت انسانی است که زندانی به عنوان یک ابزار دفاعی (سپر انسانی) مورد استفاده قرار گیرد.
همچنین در زندان مهاباد، گزارشها درباره وخامت اوضاع و نبود هیچگونه رسیدگی پزشکی و حقوقی به اوج خود رسیده است. زندانیان تحت چنان فشار روانی شدیدی قرار دارند که ترس از قتلعام یا نابودی دستهجمعی در زمان هر حمله احتمالی به کابوس زندگیشان تبدیل شده است. پس از بمباران یک مرکز نظامی در نزدیکی زندان، زندانیانی که درهای بندهایشان به رویشان بسته شده بود، اعتراض کردند که متعاقباً توسط نیروهای یگان ویژه رژیم با گاز اشکآور سرکوب شدند. در پی این اعتراضات، نزدیک به ۱۰۰ زندانی جرایم عمومی و تعدادی از زندانیان سیاسی با محکومیتهای کوتاهمدت، با تودیع وثیقه یا مرخصی استعلاجی، به مرخصی ۱۵ روزه اعزام یا به طور موقت آزاد شدند؛ در حالی که شماری دیگر از زندانیان سیاسی به زندان میاندوآب منتقل شدهاند و سرنوشتشان نامعلوم است.
در حال حاضر، ارتباط زندانیان با دنیای خارج و وکلایشان تا حد صفر کاهش یافته است. این انزوا زمینهساز شکنجههای بیشتر و ناپدیدسازی قهری میشود.
زندانی سیاسی کرد در ایران، تنها به خاطر عقاید آزاد و هویت ملیاش زندانی نشده است، بلکه در زمان جنگ به شکاری آسان برای انتقامگیری سیاسی تبدیل میشود. زمانی که قدرت در خارج با شکست مواجه میشود یا مورد تهدید قرار میگیرد، اغلب با سفت کردن طناب دار و سرکوب داخلی میخواهد سلطه و اقتدار خود را نشان دهد.
به دلیل اختصاص تمامی امکانات به بخش نظامی، بخش بهداشت و درمان زندانها به طور کامل نادیده گرفته شده است، که این امر خطر گسترش بیماری و مرگومیر زندانیان را در پی دارد.
این گزارش زنگ خطری برای تمامی سازمانهای حقوق بشری (مانند عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر) است. جهان باید بداند که زندانیان سیاسی کرد، گروگانهای سیاسی نیستند که در زمان جنگ مورد معامله قرار گیرند. انتقال زندانیان به مکانهای نظامی نقض آشکار کنوانسیون ژنو است.
جامعه بینالمللی باید خواستار دسترسی فوری ناظران مستقل به داخل زندانهای مهاباد، بوکان، ارومیه، سنندج، ایلام و کرمانشاه شود.
صدایی که از پشت دیوارهای ضخیم زندانهای کردستان به گوش میرسد، صدای ملتی ستمدیده است که در زمان جنگ قدرتها، زندگیشان به خطر افتاده است. وظیفه ما به عنوان حاملان مسئولیت ملی و انسانی این است که این صدا را به مراکز تصمیمگیرنده برسانیم. سکوت در برابر این فاجعه، همدستی با ستمگر است.
Be the first to comment